Een bijna-Record 7 Postume Inducties Kan een Schaduw Werpen Over Dit Jaar in de Rock Hall Inductie Ceremonie

1/15/2020

door

Paul Grein

Chris Walter/WireImage
Beruchte B. I. G. het uitvoeren van in 1995.

Het tellen van zowel solo-artiesten en leden van de groep, iedere Rock and Roll Hall of Fame inductie klasse heeft opgenomen ten minste een postume inductie.

Dit jaar is Rock en Roll Hall of Fame inductie klasse is met name zwaar op kunstenaars die niet meer bij ons. De Beruchte B. I. G. werd vermoord in 1997. Whitney Houston overleed in 2012. Drie leden van de T. Rex (Marc Bolan, Steve Currie en Mickey Finn) zijn overleden, hebben de twee leden van De Doobie Brothers (Michael doet het minder en Keith Knudsen).

Het is de eerste keer dat zeven muzikanten zal worden gehonoreerd postuum in de Rock Hall sinds 2001, toen Ritchie Valens, Freddie Mercury van Queen en vijf leden van de doo-wop groep voor De Flamingo ‘ s waren postuum geëerd. Het is ook de eerste keer in zeven jaar dat twee solo-artiesten zijn opgenomen postuum-in 2013, zowel Donna Summer en Albert King werden toegelaten tot de Zaal na hun dood.

Het tellen van zowel solo-artiesten en leden van de groep, iedere Rock and Roll Hall of Fame inductie klasse heeft opgenomen ten minste een postume inductie. In de Rock Hall de eerste twee jaar waren er vele postume inducties, zoals de Hal gevangen met de groten der rock ‘ s vroege jaren. In 1987, waren er acht — het hoogste aantal-to-date.

Hier zijn alle jaren waarin twee of meer solo-artiesten (zoals gedefinieerd door de Hal) werden opgenomen postuum.

1986: Sam Cooke, Buddy Holly, Elvis Presley

1987: Eddie Cochran, Marvin Gaye, Bill Haley, Clyde McPhatter, Ricky Nelson, Big Joe Turner, Muddy Waters, Jackie Wilson

1994: John Lennon, Bob Marley

1995: Janis Joplin, Frank Zappa

1999: Del Shannon, Dusty Springfield

2013: Albert King, Donna Summer

2020: Whitney Houston, De Beruchte B. I. G.

Met de postume inducties, aanvaarding toespraken worden traditioneel gemaakt door familieleden, collega ‘ s of vrienden, en voorstellingen worden door andere kunstenaars hulde. Het is niet zo feestelijk als bij de genomineerde zijn nog in leven, maar het voegt een andere dimensie aan de avond-een ontnuchterend besef van een kunstenaar sterfte, en de bemoedigende feit dat, met grote kunstenaars, het werk leeft voort.